بهمنی ویرانگر یا زمانی که یک مرد تمام می‌شود؟

آن هنگام که حسینیِ وزیر اقتصاد، به تاوان بهمنیِ رئیس کل قرار بود که قربانی شود، همه چشم‌ها به سوی ساختمان نیلی اتوبان حقانی و فرمانده آن برج بود. مجلس همه فشارش را وارد کرد تا بهمنی برود. جدی بودن مجلس تا جایی بود که به تاوان این نافرمانی وزیر تا آستانه گیوتین استیضاح برده شد و با چرخش ناگهانی و عجیب لاریجانی رئیسِ مجلس ماجرا با سلام و صلوات تمام شد. آن هنگام که ضعفِ سیستم بانکی مورد توجه همه قرار گرفته بود بهمنی نه عذرخواهی کرد و نه رفت. او ماند تا امروز که دوباره صفحه اول روزنامه‌ها را از آن خود کند. بهمنی این بار در سخت‌ترین روزهای کاری خود قرار دارد و مجلس این بار عصبانی‌تر از پیش است. اگر پیش از این بهمنی به فرموده راهی هِرَمِ بهارستان می‌شد تا شاید دلی به دست آورد، این بار اما به فرموده از ساختمان نیلی تکان هم نخورد و ترجیح داد راه مجلس را به فراموشی بسپرد. او این بار و با افتضاح ارزی این روزها هم حاضر به پاسخ‌گویی نیست و هنوز هم مانند جوانان روزنامه‌نگار موضع‌گیری‌های تند می‌کند. نه انگار که او رئیس کل بانک مرکزی است، یعنی مهم‌ترین نهاد پولی و مالی کشور. هنوز هم شاهد بازی نمی‌گذارند و نمی‌خواهند هستیم و هنوز هم بهمنی مانند نوعروسان تازه به خانه بخت رفته تهدیدِ برگشتن به خانه پدری می‌کند. لااقل تا یک هفته هم که نه وزیری در کشور هست و نه رئیس جمهوری. احمدی‌نژاد این بار باید از آمریکای لاتین دورکاری کند شاید که این سر سامان بگیرد.

ای بخشی از یادداشتی است که اینجا و برای راه پرداخت نوشتم.

نویسنده: رضا قربانی

که یک روزنامه‌نگاری فناوری است. برای اطلاعات بیشتر صفحه درباره مدیر رسانه را ببینید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *