مسئله زن برای مدیران رسانه

بیشتر مدیران رسانه ما تصور می‌کنند از سلاحی قوی در مقابله با رسانه‌های غیرایرانی برخوردار نیستند. منظور از سلاح قوی هم توانایی نمایش زن و تصویر زنانگی آنهاست. رسانه‌ها غیر ایرانی از دو جاذبه جنسی و خشونت در جذاب ساختن برنامه‌های رسانه‌ای استفاده می‌کنند. اما رسانه‌های ما از یکی از این دو سلاح استفاده نمی‌کنند ودر مقابل به صورت دیوانه‌واری از خشونت استفاده می‌کنند. اخیرا که برخی سینماگران با محدوده جذابیت‌های جنسی به طور عمیق‌تری نسبت به گذشته مماس شده‌اند، دیدیم که چه بحث‌هایی راه افتاد. ممکن است بگویید پیش از این هم در سینما زن‌هایی حضور داشتند که از جاذبه‌هایشان استفاده کردند. اما ببینید، بیشتر خانم‌های جذابی که تصاویرشان را در سایت‌های مثل نیک‌صالحی دست به دست می‌کنند در چه سطحی قرار دارند. عموما بازیگران سطحی و رده‌چندمی هستند که معمولا نقش‌های بی‌مایه بازی می‌کنند. هیچ کدام جدی نبودند. اما امسال و در جشنواره فیلم فجر فیلم‌هایی نمایش داده شدند که دست روی مسائل جدی گذاشتند. بازیگران جدی داشتند. نقش‌های جدی داشتند. به نظر می‌رسد مسئله‌ای به نام نمایش زنانگی زنان ذهن مدیران رسانه ما را مشغول کرده است.

تاکنون در تلویزیون ما زنان مردتر از مردان ظاهر شده‌اند. هیچ زنی بر روی زنانگی‌اش تاکید نکرده است. حتی در برنامه‌هایی که برای زنان خانه‌دار ساخته می‌شود گویی در پشت چهره زنان مجری، یک مرد پنهان شده است. تک و توک مجری‌هایی هم که بر روی زنانگی‌شان تاکید کردند خیلی سریع به وادی لوس و لوس بازی افتادند و محو شدند. این مشکل در مورد مجری‌های مرد کم‌تر است و دست آنها بازتر است. چرا؟

مدیران رسانه ما تصور می‌کنند توان مقابله با رسانه‌هایی که خارج از ایران هدایت می‌شوند را ندارند. چون آنها می‌توانند از جذابیت‌های زن استفاده کنند. آنها می‌توانند زنان سرلخت نشان دهند. آنها می‌توانند شلوار جین تنگ پای زن‌ها کنند و پر و پاچه‌ خانم‌ها را عرضه کنند. آنها می‌توانند دامن‌های کوتاه معروف به مینی‌ژوب پای زن‌ها کنند و پای لخت آنها را بریزند وسط برنامه. آنها می‌توانند نیم‌تنه‌های تنگ تن زن‌ها کنند و جوری همه چیز را بچینند که همیشه یک خط وسط سینه زن‌ها دیده شود. آنها می‌توانند آرایش‌های تند و بتونه‌کاری‌های شدید روی زن‌ها پیاده کنند. در حالی که آنها می‌توانند، ما نمی‌توانیم. مدیران ما تصور می‌کنند مجبوریم حجاب به روی زن‌ها بکشیم و آنها را از حرکت‌ها و ناز و ادا و عشوه‌هایی که نشان می‌دهد این‌ها زن هستند خودداری کنیم.

متاسفانه این طیف مدیران که تعدادشان هم کم نیست هم با مسئله حجاب سطحی روبه‌رو می‌شوند هم با مسئله رسانه. آنها تصور می‌کنند رسانه برای جذاب بودن دقیقا باید همان کارهایی را انجام دهد که رسانه‌های غیر فارسی زبان انجام می‌دهند. به همین خاطر آنها خود را بازنده می‌دانند و تلاش‌شان را بیهوده. حال آن که گناه ما گردن دیگری نیست. ما اگر بتوانیم برنامه سرگرم‌کننده بسازیم هیچ نیازی به نمایش پر و پاچه نداریم. مشکل جای دیگری است. ما معلول را علت گرفته‌ایم. کدام الگوی عمل رسانه‌ای به ما گفته که برای جذاب شدن حتما باید زنان را این طور و آن طور نشان داد؟

اشتباه آقایان این است که تصور می‌کنند برنامه و رسانه موفق برنامه‌ و رسانه ای است که باعث می‌شود رسانه‌های غیر ایرانی را به خاک سیاه بنشاند. آقایان هنوز باور نکرده‌اند که دیگر نمی‌توان از سبد خانواده‌های ما تماشای محصولات رسانه‌ای متفاوت را محو کرد. ما تنها کاری که می‌توانیم بکنیم این است که جایی بین این سبد برای خودمان باز کنیم. هنر ما می‌تواند این باشد که کنار خبرهای بی‌بی‌سی و برنامه‌های سرگرم‌کننده من و تو و سریال‌های جم و موزیک‌ویدیوهایی پی‌ام‌سی، ما هم جایی برای خودمان باز کنیم. ما نمی‌توانیم و نباید برویم بفرمایید شام بسازیم. ما باید برنامه دیگری بسازیم که کنار بفرمایید شام دیده شود. همین!

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *