سخنرانی دکتر جلایی پور در دانشکده مدیریت در مورد جنبش دانشجویی

امروز کتر جلایی‌ پور استاد دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران آمده بود دانشکده مدیریت تا در مورد جنبش دانشجویی صحبت کند. من شنبه‌ها دانشگاه هستم و این فرصتی شد تا پای صحبت‌های این استاد و روزنامه‌نگار بنشینم. از حرف‌هایی که در این جلسه رد و بدل شد می‌گذرم و می‌روم آن بخشی که مورد توجه من قرار گرفت. دکتر جلایی پور حلقه گمشده در سطح جامعه ایرانی را همبستگی اجتماعی در سطح ملی می‌دانست. (قبلا مطلبی در مورد عدم جا افتادن مدیریت علمی در ایران اینجا نوشته بودم که بعدا باید بیشتر آن را ویرایش و اصلاح کنم) دکتر برای اثبات این نظرش ۴ پدیده را ذکر کرد:

  1. از معیارهای همبستگی اجتماعی در سطح ملی انتخابات سالم است. ایشان معتقد بودند حرف و حدیث‌هایی که وجود دارد این همبستگی را زیر سوال می‌برد. (لطفا جناح بندی‌ها را بگذارید کنار و الان شروع نکنید بگوئید معلوم است که در انتخابات تقلب شده یا بردارید بگوئید کی گفته تقلب شده؟ در این زمینه دچار مشکل شدیم و همه این را می‌دانیم.)
  2. اعتماد از جامعه ما رخت بسته است. مثال دکتر جلایی‌ پور تعداد زیاد پرونده‌های قضایی در جریان بود (۱۲ میلیون پرونده!)؛ همچنین رانت‌های مختلف اقتصادی و چک‌های فراوان برگشتی. این‌ها حکایت از کاهش اعتماد و در نتیجه کاهش همبستگی اجتماعی در سطح ملی دارد.
  3. اجتماعی شدن و مدنی شدن فرایندی است که باید در مدرسه اتفاق بیفتد. دکتر جلایی پور معتقد بود با نگاه به این کتاب‌ها متوجه می‌شویم که این فرایند اجتماعی شدن در کتاب‌های درسی مطلوب نیست.
  4. حس تعلق جمعی. البته ممکن است انواع حس‌های تعلق قومی و گروهی و مذهبی در ایران شکل گرفته باشد اما حس تعلق جمعی ما کمرنگ شده است. هر چه حس‌های تعلق قومی پررنگ‌تر می‌شود (که شده) حس تعلق جمعی کاهش می‌یابد. لطفا نزنیم زیر میز و مساله را انکار کنیم. الان حتی در سطح اداره‌ها هم هم‌زبانی و از یک قوم بودن به معنی جلو افتادن کار است. یا مثلا گروه‌های زیرزمینی موسیقی که در ایران مثل آن ابر قارچی بمب اتمی در حال فراگیری است. چه کسی از گربه‌های ایرانی خبر ندارد؟

دکتر جلایی پور دوای این درد را جنبش دانشجویی می‌دانست. دانشجویان چون گرفتار جریان روزمرگی زندگی نشده‌اند و به دلیل نزدیکی به کانون‌های تفکر قدرت اصلاح جامعه را دارند.

پ.ن. این‌ها برداشت‌های من از صحبت‌های دکتر جلایی پور بود و با مسئولیت خودم اینجا نوشتم. دکتر گویا از ذکر اشتباه صحبت‌هایش در سایت‌ها دل خوشی نداشت.

منتشر شده توسط رضا قربانی

که یک روزنامه‌نگاری فناوری است. برای اطلاعات بیشتر صفحه درباره مدیر رسانه را ببینید.

به گفتگو بپیوندید

1 نظر

دیدگاه خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *