در باب قطعی‌های اخیر بانک‌ها؛ همه ما عضوی از یک خانواده هستیم

اخیرا و با قطع سرویس وایمکس شرکت لایزر توسط رگولاتوری مشتریانی که از این سرویس استفاده می‌کردند دچار مشکل شدند. بین مشتریان سرویس وایمکس این شرکت تعدادی بانک و موسسه مالی به چشم می‌خورند. قطعی سرویس باعث ایجاد مشکل در خدمت‌دهی این بانک‌ها به مشتریانشان شده است. دود این اتفاق هم در نهایت به چشم مردم رفته؛ مردمی که با مراجعه به بانک‌ها و باجه‌های خودپرداز دچار مشکل می‌شوند. سوال این نیست که رگولاتوری چرا این سرویس را قطع کرده و سایت این شرکت را پلمپ کرده، سوال این است که آیا نمی‌شد پلمپ سایت این شرکت به گونه‌ای انجام می‌‌شد که کسانی که در حال گرفتن سرویس هستند دچار مشکل نمی‌شدند. این روزها و با حساسیت فناوری‌های ارتباطی و اطلاعاتی شاخصی به نام دسترس‌پذیری تعریف می‌شود. با توجه به این شاخص دسترس‌پذیری سرویس‌های حساسی مثل بانک‌ها باید بالای ۹۵ درصد باشد. یعنی از هر ۱۰۰ بار مراجعه حداکثر ۵ بار امکان قطعی وجود دارد. اگر قبول داشته باشیم که همه ما در این کشور در حکم یک خانواده بزرگ هستیم مطمئنا تمام تلاشمان رشد و توسعه این خانواده است و حتی اگر جایی حق هم با ما باشد به مصلحت این خانواده می‌اندیشیم. در شرایطی که بانک‌ها مشتری ۲۴ ساعته و ۷ روز هفته سرویس وایمکس هستند شاید قطع کردن این سرویس بدون ایجاد امکانی جایگزینی به دور از انصاف در حق مشتریان نهایی باشد. حتی اگر در دعوای بین این شرکت و رگولاتوری هم حق هم با رگولاتوری باشد باز جای این سوال باقی می‌ماند که چرا به عواقب کار نباید فکر کرد؟ آیا قطع شدن یک سرویس مشکل بانک‌هاست و خودشان باید فکری برای آن بکنند؟ آیا همین مردمی که موفق به گرفتن سرویس نشده‌اند و شروع به حرکت در سطح شهر می‌کنند باعث افزایش ترافیک نخواهند شد؟ آیا ترافیک مساله همه ما نیست؟ این خانواده سوار بر یکی کشتی واحد است.

برای بررسی مختصر ماجرا شاید باید به آبان ۸۷ برگردیم. زمانی که رگولاتوری برای سرویس وایمکس مزایده‌ای برگزار کرد و چهار شرکت مبین‌نت، ایرانسل، اسپادان، مجتمع رایانه دانش گلستان برنده این مزایده شدند و با پرداخت حق‌الامتیاز پروانه (لایسنس) موفق به اخذ پروانه شدند. همان زمان به شرکت‌هایی که پیش از مزایده پروانه وایمکس داشتند گفته شد که باید برای گرفتن حق الامتیاز پروانه اقدام کنند، در غیر این صورت از ادامه فعالیت آنها جلوگیری می‌شود. دو شرکت داتک و لایزر تا اسفند ۸۸ مجوز عرضه وایمکس داشتند. ابتدا گفته شد که رگولاتوری برای ایجاد فضای رقابتی فعالیت این دو شرکت را نادیده گرفته. در اسفند ۸۷ اعلام شد که این دو یک سال فرصت دارند نسبت به اخذ مجوزهای لازم و تمکین از رگولاتوری اقدام کنند. ۱۱ اسفند ۸۸ هم فرارسید و مهلت قانونی به پایان رسید. رگولاتوری هم اعلام کرد شرکت‌های لایزر و داده‌پردازی فن‌آوا نسبت به تامین نیازمندی‌های ادامه ارائه سرویس اقدام نکردند و ارائه خدمات بی‌سیم مبتنی بر فناوری وایمکس برای آنها ممنوع است. آن زمان تا پایان مرداد ۸۹ مهلت داده شد. با این که سازمان تنظیم مقررات رادیویی حکم توقف کار را داده بود اما شرکتها اقدامی برای قطع سرویس خود نکردند. بنابراین رگولاتوری برای پلمپ دستگاه‌ها و قطع مسیرهای رادیویی اقدام کرد. تا این که تیرماه امسال اعلام شد سرویس وایمکس لایزر قطع شد. براساس رای دادگاه تهران و تائید آن در دادگاه تجدیدنظر استان تهران ادعای لایزر مبنی بر عدم شمول مصوبه کمیسیون تنظیم مقررات و ارتباطات در خصوص آن شرکت رد شد. بعد از صدور حکم تا ۴ تیر به لایزر فرصت اطلاع‌رسانی و قطع بی‌سیم داده شد. این شد که رسیدیم به این جای داستان که تجهیزات پلمپ و سرویس قطع شد. این موضوع مشتریان بانکی این شرکت را نگران ۱۲۰۰ نقطه بانکی کرد که اکنون خدمات بانکداری الکترونیک، تراکنش‌ها و پرداخت یارانه‌های آنها را دچار مشکل کرده است.سینا، توسعه تعاون، رفاه کارگران، سرمایه، کارآفرین، ملت، گردشگری، سامان، موسسه‌های مالی و اعتباری قائمین اقتصاد و عسکریه اکنون نگران تاثیرات مستقیم قطع خدمات این شرکت بر شبکه بانکی و خدمات آن هستند. بانک‌ها می‌خواستند حداقل به مدت ۶ ماه این خدمات مجددا وصل گردد تا قادر به ارائه سرویس‌های خود شوند. لایزر اولین شرکتی است که فناوری وایمکس را در ایران و در سال ۸۵ به کار گرفت.

با بررسی ماجرا و فارغ از این که حق با کدام طرف ماجراست و آن طور که دادگاه حکم کرده حق با رگولاتوری است فقط این سوال باقی می‌ماند که آیا بهتر نیست به جای برخورد سلبی رویکرد مهرورزانه و برادرانه داشته باشیم و ایمان داشته باشیم که همه ما عضوی از این خانواده بزرگ هستیم.

3 دیدگاه برای “در باب قطعی‌های اخیر بانک‌ها؛ همه ما عضوی از یک خانواده هستیم”

  1. شما واقعا فکر می کنید نوشته ها و ارایه نظرها پوزیتویستی تان واقعا مورد استافده قرار می گیرد و کسی گوش می دهد به این حرفها؟ اصلا گوش بدهکاری به حرف مردم هست؟

    دلم می خواهد بدانم واقعا احساس انجام کار بیهوده و بی فایده نمی کنید؟
    چقدر حیف که شما هم هدر می روید!
    حالا بگویند حضرات که سیاه نمایی!
    اما شما و ایشان و همه که می دانند سیاهرویی و سیاهدلی از کجاست؟!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *