هوشمند باشه؛ موبایل هم نبود نبود!

امروز خبری در دنیای اقتصاد بود بس جالب و خواندنی؛ اینجا. خبر را میتوانید در ادامه بخوانید:

کاربران ایرانی توجهی به قابلیت گوشی‌های هوشمند ندارند

به اعتقاد برخی از کارشناسان حوزه بازار تلفن همراه بیشتر کاربران تلفن همراه در ایران توجهی به قابلیت گوشی‌های هوشمند ندارند. ناصر مرادپور در گفت‌وگو با «موبنا» اظهار داشت: هم‌اکنون بیشتر کاربران گوشی‌های هوشمند به قابلیت‌های انواع نرم‌افزارهای‌ مختلف که برای گوشی‌های هوشمند ارائه شده است، توجهی ندارند و تنها به ظاهر آن اهمیت می‌دهند.

وی افزود: هم‌اکنون بیشتر کاربرانی که برای خرید گوشی‌های هوشمند یا اسمارت فون به بازار تلفن همراه مراجعه می‌کنند تنها به ظاهر گوشی، صفحه نمایش لمسی، دوربین و حافظه بالا توجه می‌کنند. وی تصریح کرد: تعداد بسیاری کمی از کاربران که آن هم اقشار تحصیلکرده جامعه هستند تنها به برخی از قابلیت‌های گوشی‌های هوشمند از جمله انواع نرم‌افزارها، استفاده از اینترنت و استفاده از سایر امکانات تاکید دارند.

در همین حال یکی دیگر از کارشناسان بازار در این باره گفت: بیشتر متقاضیان گوشی‌های هوشمند آگاهی از به کاری‌گیری امکانات این گوشی ندارند و به نوعی از آن تنها در جهت مکالمه استفاده می‌کنند.

وی افزود: در حال حاضر بیشتر افرادی که برای خرید گوشی به بازار مراجعه می‌کنند، به گوشی‌های که از صفحه نمایش لمسی و دوربین بالا اهمیت می‌دهند و به انواع نرم افزارهایی که برای گوشی‌ها در بازار موجود است، بی‌اعتنا هستند.

این اظهارات در حالی بیان می‌شود که موسسه تحقیقاتی Pew اعلام کرده بسیاری از کاربران درباره فناوری‌های گوشی خود چیز زیادی نمی‌دانند. بر اساس این تحقیقات، ۳۳ درصد کاربران بیش از حد از تلفن همراه‌شان به منظور کارهای مربوط به حرفه‌شان استفاده می‌کنند و این در حالی است که ۴۱ درصد کاربران اعلام کرده‌‌اند خیلی کم از گوشی هوشمندشان استفاده می‌کنند؛ زیرا اطلاعات زیادی از گوشی خود نمی‌دانند یا از فناوری‌های آن سردرنمی‌آورند و سه درصد کاربران اصلا از فناوری‌های گوشی خود استفاده نمی‌کنند.

این موضوعی است که خیلی هم مورد توجه قرار نمیگیرد. از آن ور آب فعلا تب برخی علاقمندی ها را داشتن به ما رسیده. دوست داشتم جوری می شد از این امکاناتی هم که داریم می توانستیم بیشتر استفاده کنیم. این موضوع فعلا باز است و احتمالا باید در مورد آن بیشتر حرف بزنیم.

این عطش لعنتی دانلود

از ۲۶ درصد اپلیکیشن‌های موبایل فقط یک بار استفاده می‌شود. این به نظر من یعنی عطش سیری ناپذیر برای جمع‌کردن و به دست آوردن و عدم تمایل به استفاده. ما بیش از آن که استفاده می‌کنیم اپلیکیشن داریم و عطش سیری‌ناپذیری هم به جمع‌آوری اپلیکیشن‌های جدید. یکی از نظریه‌های مهم ارتباطات نظریه استفاده و رضامندی (خشنودی) است. طبق این نظریه فرایند ارتباط از گیرنده شروع می‌شود و گیرنده انتخاب می‌کند که کدام فرستنده را انتخاب کند. این را در اختیاری که آدم‌ها برای انتخاب اپلیکیشن‌های متفاوت دارند می‌توان مشاهده کرد.

این پدیده را به دو شکل می‌توان تحلیل کرد:

۱. انسان این عصر سرسری است و سرگشته. دانلود می‌کنیم بدون این که بخواهیم و بتوانیم درست استفاده کنیم.

۲. انسان این عصر آگاه و هوشیار است و انتخاب می‌کند. انسان این عصر هوشمندانه بررسی می‌کند و اگر یک اپلیکیشن در اولین فرصتی که دارد نتواند رضایت مصرف‌کننده را به دست آورد برای همیشه فراموش می‌شود.

هر کدام را که در نظر بگیریم و حتی اگر به صورتی طیفی بین این دو قطب نگاه کنیم؛ این آمارها اهمیت کیفیت را می‌رسانند. این که باید هوشمندانه کار کرد و هوشمندانه تولید کرد تا محصولی هوشمند در اختیار مشتری بگذاریم.

حالا در عالم رسانه و روابط عمومی هم همین موضوع حاکم است. اگر خبری کیفیت نداشته باشد خوانده و دیده و شنیده نمی‌شود و محکوم به فناست. اگر روابط عمومی به صورت یک متخصص کار نکند و همان روال‌ها و کارهای تکراری را تکرار کند به مرور مخاطبانش ریزش می‌کنند.

البته این موضوع در شرایطی حاکم است که مخاطب قدرت و اختیار انتخاب داشته باشد. وگرنه در برخی کشورهایی که هیچ ارتباطی هم با ما ندارند، رسانه‌هایی وجود دارند که اصلا و ابدا محصول با کیفیت تولید نمی‌کنند اما مخاطب آنها چاره‌ای ندارد که آنها را انتخاب کند. چون گزینه دیگری ندارد. بنابراین یک راه دومی هم وجود دارد و آن گرفتن قدرت انتخاب است. جدی گفتم این را؛ احساس می‌کنم جدی نمی‌گیرید!

منبع